पन्थानौ पितृयानश्च देवयानश्च विश्रुतौ। जन्मिनः पितृयानेन देवयानेन मोक्षिणः॥३९७॥

यज्ञैस्तपोभिर्न्नियमैर्व्व्रतैश्च दिवं समासाद्य पतन्ति भूयः। तस्मादुपास्यं परमं पवित्रं शिवं विमोक्षं विमलं बुधेन॥३९८॥

प्रम्लानेषु च माल्येषु ततः पिपति पाक्षयात्। आ ब्रह्मभवनादेते दोषा ब्रह्मन् सुदारुणाः॥३९९॥

पतन्तस्तु महादुःखं परितापं सुदारुणम्। स्वर्ग्गभाजः प्राप्नुवन्ति तस्मात् स्वर्ग्गं न कामये॥४॰ ॰॥

नरके यातनादुःखं तिर्य्यक्ष्वन्योऽन्यभक्षणम्। क्षुत्तृषादुःखं प्रेतेषु पर्य्येति व्यसनं नृषु॥४॰ १॥

प्रातर्मूत्रपुरीषभ्यां मध्याह्ने क्षुत्पिपासया। तॄप्ताःकामेन बाध्यन्ते जन्तवो निशि निद्रया॥४॰ २॥

उद्धरेदात्मनात्मानं नात्मानमवसादयेत्। आत्मैव ह्यात्मनो बन्द्धुरात्मैव रिपुरात्मनः॥४॰३॥

चित्तमेव हि संसारो रागादिक्लेशदूषितम्। तदेव तैर्व्वियुक्तं च भवान्त इति कथ्यते॥४॰ ४॥